Projektowanie stron internetowych - PHP

Użycie PHP jest bardzo łatwe i sprowadza się do wstawienia kodu bezpośrednio do pliku ze stroną WWW. Jednakże pliki zawierające skrypty PHP powinny mieć najczęściej rozszerzenie PHP, chyba że konfiguracja serwera wskazuje inaczej. Jeśli serwer napotka taki plik, to wysyła go do parsera PHP, który przetwarza skrypt w nim zawarty i odsyła gotowy kod HTML. Skrypty można wstawiać na cztery sposoby:


<? echo "Pierwszy sposób"; ?>
<?php echo "drugi sposób"; ?>
<script type="text/php">echo "Trzeci sposób, bardziej rozwlekły"</script>
<% echo "Czasem nieobsługiwana, rzadziej stosowana czwarta metoda"; %>

Każdą instrukcję w PHP (tak jak w wielu innych językach) należy zakończyć znakiem ; (średnik). Każde zakończenie instrukcji bez średnika spowoduje, że skrypt nawet nie zacznie być interpretowany przez parser. Od tej reguły jest tylko jeden wyjątek – średnikiem nie trzeba kończyć ostatniej instrukcji w bloku kodu PHP:

Oto kilka najczęstszych przykładów zastosowań PHP:

• Wykonywanie funkcji systemu: tworzenie, otwieranie, czytanie z, pisanie do i zamykanie plików w systemie; wykonywanie poleceń systemowych; tworzenie katalogów i modyfikowanie zezwoleń dostępu.
•  Zbieranie danych z formularzy: zapisywanie danych do pliku, wysyłanie danych przez e-mail, zwracanie danych przetworzonych użytkownikowi.
•  Uzyskiwanie dostępu do baz danych i generowanie zawartości „na bieżąco” lub tworzenie interfejsu WWW służącego do dodawania i modyfikowania elementów w bazie danych użytkownika oraz ich usuwania
• Tworzenie obrazów na bieżąco

Jak już pewnie zauważyliście serwer PHP działa troszkę inaczej niż WWW. Niestety wiąże się to z problemami podczas tworzenia plików z rozszerzeniem php. Do tworzenia plików htm używaliśmy notatnika albo innego edytora stron, z php jest inaczej, zalecane jest używanie specjalnych programów, które doskonale wychwytują składnię języka php, różniącego się przecież od HTML i na tym nie kończą się problemy.

Pamięć podręczna przeglądarki (cache) to doskonały sposób na przyspieszenie surfowania po sieci. Za każdym razem, gdy do pamięci tej zapisywane są jakieś często używane pliki — jak zewnętrzne arkusze stylów lub obrazy — zapisywane są cenne chwile z podróży po względnie powolnych autostradach internetu. Kiedy przeglądarka potrzebuje ponownie tego samego pliku, to zamiast jeszcze raz go pobierać, może przejść od razu do tego, co jest nowe, czyli wcześniej niewyświetlanych części strony czy nowych obrazów. Jednak to, co jest dobre dla odwiedzających stronę, nie musi być dobre dla webmastera ją tworzącego. Jako że przeglądarki zapisują pobrane zewnętrzne pliki CSS w pamięci podręcznej, można łatwo wpaść w pułapkę podczas pracy nad stroną. Wyobraźmy sobie, że pracujemy nad stroną, na której wykorzystujemy zewnętrzny arkusz stylów, i podglądamy efekt naszych działań w przeglądarce. Coś jest nie tak, więc wracamy do edytora i wprowadzamy korekty w pliku CSS. Kiedy ponownie ładujemy stronę do przeglądarki, zmiany, których dokonaliśmy, nie są widoczne! Właśnie daliśmy się złapać na pamięć podręczną. Kiedy odświeżamy stronę, przeglądarka nie zawsze ponownie pobiera zewnętrzny arkusz stylów, w związku z czym możemy nie zobaczyć najnowszej i najlepszej wersji swojej strony. Są dwa sposoby ominięcia tej przeszkody: wyłączyć pamięć podręczną lub zmusić przeglądarkę, aby pobierała ponownie wszystko za każdym razem. Większość przeglądarek można zmusić do przeładowania (co powoduje również ponowne załadowanie wszystkich dołączonych plików), wciskając przycisk Ctrl (􀁡) i przycisk odświeżania strony w przeglądarce. Kombinacja klawiszy Ctrl+F5 działa w Internet Explorerze dla Windowsa. W Firefoksie należy użyć klawiszy Ctrl+Shift+R (􀁡+Shift+R). Pamięć podręczną można także wyłączyć całkowicie. W Internet Explorerze należy kolejno wybrać zakładki Narzędzia/Opcje Internetowe/Ogólne/Historia przeglądania/ Ustawienia. W sekcji Tymczasowe pliki internetowe należy kliknąć Ustawienia i upewnić się, że opcja Sprawdź, czy są nowsze wersje przechowywanych stron jest ustawiona na Za każdym razem, gdy odwiedzam tę stronę. Klikamy dwa razy przycisk OK, aby zamknąć okno opcji internetowych. W Firefoksie należy przejść do Narzędzia/Opcje (Windows) lub Firefox/Preferences (Mac), aby otworzyć okno opcji tej przeglądarki. Następnie klikamy przycisk Prywatność i odznaczamy opcję Pamiętaj pobrane pliki. Osoby używające przeglądarki Safari dla komputerów Mac powinny pobrać darmowy dodatek Safari Enhancer dostępny na stronie www.versiontracker.com/dyn/ moreinfo/macosx/17776. Wyłączenie pamięci podręcznej przeglądarki może drastycznie spowolnić przeglądanie stron internetowych. Lepiej zatem ją włączyć po skończeniu edycji plików CSS. Tekst pochodzi z nieodpłatnego rozdziału udostępnionego przez Helion.

Podobnie jak za pomocą walidatora W3C upewniamy się, czy tworzone przez nas strony są w pełni poprawne (patrz ramka na stronie 36), tak samo powinno się dbać o kod CSS. W3C udostępnia narzędzie internetowe do sprawdzania kodu arkuszy stylów pod adresem http://jigsaw.w3.org/cssvalidator/. Działa ono podobnie jak walidator HTML — można podać adres URL strony do sprawdzenia (albo adres do samego zewnętrznego pliku CSS), wysłać plik do walidatora lub skopiować i wkleić kod do formularza, a następnie wysłać go do sprawdzenia. Podczas pisania kodu CSS można łatwo zrobić literówkę, a jeden mały błąd może obrócić cały skrupulatnie zaplanowany projekt wniwecz. Jeśli oparta na arkuszach stylów strona nie wygląda tak, jak zostało zaplanowane, to powodem może być prosty błąd w kodzie CSS. Walidator CSS konsorcjum W3C jest pierwszym etapem na drodze do usuwania usterek związanych z projektem. W przeglądarce Firefox możliwe jest szybkie sprawdzenie tego, co powoduje problemy. Wystarczy w niej otworzyć stronę wykorzystującą arkusz stylów, który chcemy sprawdzić, i z menu Narzędzia wybrać polecenie Konsola błędów. Następnie w zakładce Błędy można znaleźć wszystkie miejsca w kodzie CSS, których przeglądarka nie rozumie. Tekst pochodzi z nieodpłatnego rozdziału udostępnionego przez Helion.